Een verhaal dat opnieuw begint, jaren later.

Inmiddels heb ik Hans op 15 februari 2026 via Facebook messenger een bericht gestuurd.
Ik heb hem laten weten dat mijn verhaal rondom adoptie online staat op deze blog.

Ik stuurde hem dit:
Ondanks dat we geen contact meer hebben, wilde ik je laten weten dat ik mijn verhaal over adoptie en mijn zoektocht heb gedeeld.
Als je het wilt lezen, hier is de link: (Ik heb de link naar “mijn zoektocht” met hem gedeeld)
Het is een belangrijk deel van mijn leven geweest, en ik wilde je de kans geven om mijn kant te lezen en te begrijpen hoe het voor mij is geweest.

Niet om iets af te dwingen.
Niet om alsnog antwoorden te krijgen.

Maar omdat ik wil dat hij kan lezen wat adoptie — en de zoektocht naar hem — met mij heeft gedaan.

Wat het betekent om te leven met vragen over je afkomst.
Wat het doet met je identiteit.
Met je gevoel van bestaansrecht.
Met het gemis van informatie die voor anderen vanzelfsprekend is.

Misschien leest hij het.
Misschien ook niet.

Maar dit keer heb ik gesproken.
Open. Eerlijk. Zonder verwachting.

En dat alleen al voelt anders.

Ik kreeg een antwoord.

Na mijn bericht liet hij een dag later weten dat hij alles zou lezen en later zou reageren.
Hij woonde in een ander land met tijdsverschil en slecht internet.

Ik gaf aan dat hij alle tijd mocht nemen en dat ik zijn reactie zou afwachten.

Op 28 februari 2026 ontving ik zijn bericht:

“Hoi Arienne, Ik heb alles gelezen. Dan en dan ben ik weer in Nederland. Zullen we dan eens afspreken?
Ik kan misschien nog aanvullende info geven.
Groetjes, Hans”

Ik vind het spannend dat hij wil afspreken en ben blij dat hij de moeite neemt.

De afspraak die steeds opschoof

Na ons contact via de app schreef Hans iets heel eenvoudigs:

"Kom maar langs wanneer het je uitkomt. Bel of app wel even van tevoren, want misschien ben ik niet thuis."

Eigenlijk legde hij de bal volledig bij mij. En juist toen begon ik de afspraak steeds verder voor me uit te schuiven.

Eerst was ik verkouden en had ik flinke keelpijn. Ik liep er weken mee rond en dacht: Ik kan die man toch niet aansteken?

Toen ik me eindelijk wat beter voelde, was ik weer ontzettend moe.
Daarna moest ik op tijd thuis zijn vanwege de wandelvierdaagse.

Steeds was er wel een reden waarom het beter uitkwam om nog even te wachten.

Achteraf denk ik dat die redenen maar een deel van het verhaal waren. De echte reden was waarschijnlijk dat ik het ontzettend spannend vond. Misschien was ik, zonder dat ik het echt doorhad, bang voor afwijzing. Terwijl daar eigenlijk geen enkele aanleiding voor was.
Hans had tenslotte zelf voorgesteld om af te spreken.

Lees: Hans stak juist tijd en aandacht in mij.

Op een ochtend besloot ik dat het genoeg was. Ik stuurde hem een appje dat ik diezelfde middag  nog langs wilde komen.

"Oh zegt hij, ik zat er nog aan te denken om jou weer een berichtje te sturen en te vragen hoe het ervoor stond," zei hij.
Ik antwoordde "Dan was ik je nét voor, en gelukkig heb ik je vanmorgen geappt, want ik had die stok achter de deur nodig.
Anders had ik het waarschijnlijk wéér uitgesteld." 

Toen zei hij nog dat is toch helemaal niet nodig dit en dat.. en moesten we allebei lachen.

Op dat moment voelde ik de spanning van de afgelopen weken van me afglijden.
Alles wat ik in mijn hoofd zo groot had gemaakt, bleek uiteindelijk helemaal niet zo ingewikkeld.

Achteraf moest ik er zelfs een beetje om lachen. Ik had wekenlang allerlei redenen bedacht om de afspraak uit te stellen, terwijl Hans al die tijd gewoon rustig had afgewacht.

Soms houden we onszelf tegen door angst voor iets dat uiteindelijk helemaal niet blijkt te bestaan.

Als twee verhalen samen komen

Eenmaal aan de keukentafel was het ijs eigenlijk al snel gebroken. We hebben uren met elkaar gepraat.
Over het heden, maar ook over alles wat er elf jaar geleden gebeurde toen we voor het eerst contact hadden.

Hij vertelde over zijn verleden en hoe hij Mia had ontmoet, de moeder uit wiens relatie ik ben geboren.

Niet zomaar een onenightstand, maar een relatie. Ik zei hem dat me dat eerlijk gezegd niet zoveel uitmaakte. Of er nu liefde was geweest of niet tussen hen, dat was iets waar ik me nooit echt druk over had gemaakt. We moesten er samen om lachen, juist ook om hoe dingen destijds gelopen zijn.

Op een gegeven moment vroeg Hans waarom ik destijds voor deze manier had gekozen om hem te zoeken.

Hij vertelde dat ik hem via zijn DNA-profiel ook had kunnen vinden. Dat ik dan veel sneller bij hem uitgekomen was en hem eenvoudig een mailtje had kunnen sturen.

Ik vertelde hem dat ik daar destijds niet over had nagedacht. Dat ik internet toen nog niet goed vertrouwde en simpelweg niet wist dat die weg er ook was.

Het was bijzonder om daar, zoveel jaren later, samen op terug te kijken. Soms zie je achteraf pas welke andere routes er allemaal mogelijk waren geweest.

We spraken ook over mijn blog. Hans gaf aan dat sommige verhalen die ik destijds had geschreven over zijn verleden en dat van zijn broers niet helemaal kloppen. Dat is ook niet vreemd. Destijds schreef ik op basis van de informatie die ik op dat moment van hem en zijn broers kreeg. Er kwam toen zoveel op mij af dat ik niet alles even scherp heb kunnen filteren.

Ik vertelde hem dat ik die stukken waar nodig zal aanpassen.

Dat gesprek bevestigde voor mij opnieuw dat een persoonlijk verhaal nooit helemaal af is. Soms brengen jaren nieuwe inzichten. En soms ontmoet je opnieuw degene die de ontbrekende puzzelstukjes kan aanvullen.

En nu, elf jaar later, is dat opnieuw veranderd. Omdat hij nu ook mijn hele verhaal heeft kunnen lezen, is het verhaal eigenlijk weer verder aangevuld.

Een nieuw begin

Wat begon met uitstel, spanning en vragen, is veranderd in iets nieuws dat zich rustig mag ontvouwen.

Na ons gesprek vroeg ik hem: en hoe nu verder?

We waren het er allebei over eens dat het fijn en gezellig was geweest. Het voelde ontspannen en natuurlijk, alsof we elkaar niet opnieuw hoefden te ontdekken, maar juist verder konden bouwen op wat er al was.

We besloten elkaar vaker te zien, zolang we het gezellig hebben waarom niet. Rustiger, bewuster en zonder de haast of onduidelijkheid van toen.

Wat me opvalt is dat we veel gedeelde interesses hebben en elkaar verrassend goed begrijpen.
Dingen die toen nog onbekend waren, vallen nu op hun plek in gesprekken die vanzelf gaan.