Prima is perfect ook op reis

Ik weet al jarenlang dat ik behoorlijk kritisch kan zijn op mezelf. Daarmee bedoel ik dat ik vaak hoge eisen stel aan hoe ik dingen graag voor me zie. Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg dat ik perfectionistisch ben, want het hoort ook bij wie ik ben.
Aan de andere kant merk ik wel dat ik daardoor graag controle houd over mijn leven en alles wat daarbij hoort.

Toch heeft perfectionisme niet altijd een positieve invloed gehad op mijzelf — en soms nog steeds niet.
Het verschil met vroeger is dat ik er nu heel anders mee omga. Dat alles altijd perfect moet zijn, heb ik steeds meer leren loslaten.

Zelfs met bloggen merk ik het nog regelmatig. Soms doe ik veel te lang over een artikel, omdat het in mijn gevoel
nooit helemaal “goed genoeg” of “af” is. Het kan altijd beter. Vertel ik niet te veel over mezelf? Kom ik wel serieus over?
Ben ik niet te langdradig? Heeft de lezer echt iets aan mijn verhaal?

Tegelijkertijd weet ik dat ik mij kwetsbaar opstel op mijn website — mijn eigen blogwereldje.
Ik deel mijn gedachten met de buitenwereld en iedereen kan meelezen.
Soms vind ik dat best spannend, want mensen zullen ongetwijfeld hun mening hebben.
Maar uiteindelijk gaat het om mijn leven en mijn verhaal, en ik weet inmiddels ook dat ik me daar niet te veel van moet aantrekken 😉

Waar ik soms tegen aan loop

Perfectionisme speelt niet alleen een rol bij mijn website.
Ook tijdens het reizen komen die “nooit genoeg”-gedachten regelmatig naar boven.

Haal ik wel alles uit mijn reis? Heb ik genoeg gedaan? Heb ik genoeg foto’s gemaakt?
Of toch nog eentje extra… voor de zekerheid. En nog één 😅
Met als gevolg dat ik later uren bezig ben met het uitzoeken van foto’s.

Heb ik wel genoeg gezien? Moet ik daar ook nog heen? Heb ik alle reviews goed gelezen?

Ik maak dan tig lijstjes op mijn telefoon en wil alles afwerken. Ik wil zoveel mogelijk doen én achteraf ook nog een mooie review schrijven met foto’s erbij, omdat ik anderen graag help. Tenslotte helpen reviews van anderen mij ook weer verder.

En alsof dat nog niet genoeg is, wil ik tijdens een reis ook nog een dagboek bijhouden 😄
Natuurlijk moet dat dan ook weer helemaal netjes en overzichtelijk zijn: met tabbladen, hoofdstukken, locaties,
gereden kilometers, tankbeurten en uitgavenoverzichten.

Hoe georganiseerder, hoe beter… tenminste, dat denk ik dan.

Zelfs wanneer ik niet op reis ben, plan ik mijn volgende reis soms al helemaal uit.
Terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Maar zonder enige voorbereiding ergens naartoe gaan, vind ik lastig.
Ik wil het liefst alles uit een reis halen wat erin zit — en daarin draaf ik soms een beetje door.

Daarbij vergeet ik soms dat reizen ook gewoon ontspannen en genieten mag zijn.
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor degene die met mij mee reist.

Wat mij helpt

Dit blijft voor mij echt een vorm van “geheugentraining”.
Daarom heb ik een aantal zinnen in de notities van mijn telefoon gezet, zodat ik ze regelmatig teruglees.

Eén zin is mij altijd bijgebleven:

Prima is ook perfect.
(Deze woorden komen uit het boek van Astrid Davidzon.)

Oftewel: je hoeft het niet perfect te doen. “Gewoon” is vaak al goed genoeg.

Daarnaast probeer ik mezelf regelmatig aan deze dingen te herinneren:

• Van fouten leer je juist.
• Ik mag mezelf ook waarderen zonder eerst te presteren.
• Mensen die echt om mij geven, accepteren mij zoals ik ben.
• Niet alles hoeft volledig gecontroleerd te worden.
• Niemand kijkt zo kritisch naar mij als ik zelf doe.
• Soms helpt het om een timer te zetten wanneer ik te lang blijf hangen in iets dat “perfect” moet worden

Verwachtingen loslaten

Belangrijke keuzes maken vind ik soms lastig. Ik denk graag eerst overal goed over na en bekijk het liefst alle voor- en nadelen voordat ik een beslissing neem. Pas daarna hak ik de knoop door — vaak op gevoel en intuïtie.

Maar ik kan het mezelf ook onnodig moeilijk maken. Dan leg ik de lat zó hoog, dat iets simpels ineens heel zwaar voelt.
Terwijl wanneer iemand anders mij iets vraagt, ik het vaak zonder problemen doe.

Soms voelt het alsof dingen van mezelf perfect móéten gebeuren. Maar eigenlijk moet er helemaal niets.

Ik leg die druk vooral mezelf op. Vaak zit daar angst achter: de angst om te falen, of om anderen teleur te stellen.
Misschien zelfs de angst om mensen kwijt te raken.

Wanneer ik een sterke klik voel met iemand, doe ik vaak enorm mijn best voor die persoon.
Maar ik heb ook geleerd om verwachtingen meer los te laten. Niet alles wat je geeft, krijg je terug — en dat hoeft ook niet altijd.

Al blijft het natuurlijk wel mooi wanneer iemand je onverwachts weet te verrassen.
Juist die kleine onverwachte momenten kunnen extra waardevol zijn.

Loslaten geeft vrijheid