Via mijn oproep op Facebook kreeg ik contact met mijn biologische nichtje.
Zij is de dochter van de zus bij wie mijn biologische moeder, Mia, woonde toen zij zwanger was van mij.

Mijn tante had haar dochters jaren eerder al verteld dat er ooit een meisje — inmiddels een vrouw — contact zou kunnen opnemen.
Ze hield dus al die tijd rekening met mijn bestaan, terwijl ik niet eens wist dat zij bestond.

Pas later ontdekte ik haar naam in mijn Fiom-documentatie.
Zwart op wit.
Een tante. Familie. Iemand die van mij wist.

Mijn tante wilde graag contact met mij, maar Mia hield dat tegen.
Ze stelde haar zus voor een pijnlijke keuze:
óf contact met mij,
óf het risico haar zus kwijt te raken.

Mijn tante was bang om haar zus te verliezen.
Bang voor de woede. Bang voor de breuk.
En dus sprak ze mij nooit telefonisch. Niet omdat ze niet wilde… maar omdat ze niet durfde.

Niet omdat ze mij niet wilde leren kennen, maar omdat de angst groter was dan de ruimte die er mocht zijn.

Met mijn nicht Heleen heb ik wel twee keer telefonisch gesproken.
Daar voelde ik iets wat ik lang had gemist:
Ruimte.
Alsof ik niet langer een geheim hoefde te zijn.

Maar de regie lag niet bij mij.
Die lag bij mijn biologische moeder, Mia.

Later hoorde ik dat mijn biologische familie bijeen was toen mijn oproep op Facebook online stond.
Broers en zussen hielpen hun moeder verhuizen (mijn biologische oma) naar een aanleunwoning.

En daar, op dat moment, zou Mia haar familie hebben gevraagd — nee, geëist — om geen contact met mij op te nemen.
Wie dat toch deed, moest rekening houden met de gevolgen. Zij zou het contact verbreken.

Dat besef deed pijn.

Niet omdat mensen afstand hielden —
maar omdat mijn bestaan opnieuw iets ingewikkelds leek te worden.

Een breekpunt. 
Een dreigement.
Iets waarvoor anderen moesten kiezen.

Ik was geen persoon.
Ik was een risico.

En dat is misschien wel het pijnlijkste van alles.

Een onverwachte klik

Vlak voor Valentijnsdag 2015 ontving ik via de mailbox van mijn website Cheetahtravel.nl een
bericht van het broertje van mijn biologische moeder Mia.

Familie.
Zomaar ineens in mijn inbox.

We kregen contact via WhatsApp en Facebook, 
een kleine maand later dronken we samen koffie.
Vanaf het eerste moment was er een klik.

Geen ongemakkelijke stiltes, geen afstand.
Alleen openheid en nieuwsgierigheid naar elkaar toe.

Oom Arie en ik bleken veel overeenkomsten te hebben.
Soms moesten we daar samen om lachen.

Het contact voelde warm en vertrouwd.
Alsof we elkaar al véél langer kenden.

Ook met zijn vrouw kon ik het direct goed vinden.
Ik voelde me welkom.
Echt welkom.

Het leek bijna alsof dit was hoe “echte” familie hoort te voelen.
Herkenning zonder uitleg.
Verbondenheid zonder moeite.

Misschien was het toeval dat we zoveel gemeen hadden.
Misschien ook niet.

Verjaardagen, kleine feestjes, gewone middagen samen —
voor anderen misschien heel normaal,
maar voor mij betekenden die momenten veel.

Het ging niet alleen om contact.
Het ging om oprechte interesse.
Om gezien worden als persoon.

En misschien was dat juist zo verwarrend:
dat iets wat nieuw was, tegelijkertijd zo vertrouwd kon voelen.

Toen kwam de coronaperiode.
De wereld werd kleiner. Het fysieke contact viel stil.

Maar we bleven elkaar kaartjes sturen. Kleine gebaren door de brievenbus.
Alsof we onbewust wilden vasthouden aan iets dat net was begonnen te groeien.

Helaas is er tijdens ons contact iets ingrijpends voorgevallen, in de zomer van 2022.

Ze waren bij ons op visite tijdens de verjaardag van onze zoon.
Gelukkig speelde hij op dat moment buiten met vriendjes.

Voor mij, mijn partner en mijn moeder werd het een traumatische ervaring.
Mijn tante heeft op dat moment samen met mij eerste hulp verleend.
Ik moest met spoed met mijn moeder mee naar het ziekenhuis.

Iedereen beleefde deze gebeurtenis op zijn eigen manier.
Maar terwijl ik bezig was met zorgen, regelen en verwerken, ontstond er spanning in het contact.

Ik had nog gezegd dat ik hen op de hoogte zou houden, maar op dat moment lukte mij dat simpelweg niet.
Ik kon de gemaakte belofte niet nakomen.
Mijn energie ging volledig naar de situatie zelf.

Een bericht van mij, waarin ik schreef dat ik later contact zou opnemen omdat ik in het ziekenhuis was
en later uitgeput en met hoofdpijn thuiskwam, werd anders opgevat dan bedoeld.

De toon van het contact veranderde.
Waar eerst warmte en vertrouwen was, ontstonden afstand en misverstanden.

Dat deed mij verdriet.
Vooral omdat er weinig ruimte leek te zijn voor hoe deze situatie voor míj was geweest.

Ik bleef achter met vragen.
Hoe kon iets dat zo vertrouwd voelde ineens zo omslaan?

Misschien laat een heftige gebeurtenis soms ook zien hoe verschillend mensen omgaan met emoties, spanning en verwachtingen.

Mijn prioriteit lag in die periode volledig bij mijn moeder, mijn gezin en mijn werk.
Daar ging al mijn energie naartoe.

Ik voelde dat ik afstand moest nemen om mezelf te beschermen.

Ik heb aangegeven dat ik alleen contact wilde wanneer we op een respectvolle en rustige manier met elkaar konden communiceren.

Sindsdien is het stil gebleven.
In die periode kreeg ik ook last van vreemde telefoontjes en onrust.
Pas nadat ik een nieuw telefoonnummer nam, keerde de rust langzaam terug.

Geen spanning.
Geen onrust.

Gewoon rust.

Wanneer je iets traumatisch meemaakt, krijg je vaak onverwacht nieuwe Inzichten.
Daarover heb ik in een andere blog geschreven — klik hier voor meer.

Niemand weet hoe vaak ik mezelf moest herpakken om hier te staan.

Ik zocht verbinding.
Nu kies ik rust.

Als ze weggaan — laat ze.
Als ze mij verkeerd begrijpen — laat ze.
Als ze oordelen, twijfelen of niet blijven — laat ze.

Ik ren niet meer.
Ik leg niet meer uit.
Ik draag niet meer wat niet van mij is.

Ik bescherm mijn energie.
Ik bewaak mijn grenzen.
Ik volg mijn eigen pad.

Wat voor mij is, blijft.
Wat geforceerd moet worden, hoort niet bij mij.

Ik ben niet te veel.
Ik ben niet te weinig.

Ik ben niet voor iedereen —
en dat is precies mijn kracht.