Over loslaten, doorzetten en zelf de stem nemen, wat dossiers vertellen en wat ze niet zeggen.

Ik zocht opnieuw hulp van Fiom

Vijf jaar later, in oktober 2010, kon ik het niet loslaten.
Ik nam opnieuw contact op met Fiom. Pas toen drong het opnieuw tot me door: ze wilde echt geen contact.
Ik had de boodschap 5 jaar geleden niet goed onthouden, ik dacht dat ze tijdelijk geen contact meer wilde... 

Ik kreeg opnieuw goede begeleiding, uitleg en ´huiswerk´opdrachten.
Weer wachten. Weer verhuizingen. Pas in februari 2011 kwam er een nieuw adres.

In deze brief vroeg ik niet meer specifiek om één ontmoeting. 
Maar vooral ook naar informatie over erfelijkheid en wie is mijn biologische vader.
En als dat niet kon: wilde ik inzage in het afstandsdossier.

Op Valentijnsdag 2011 belde ze.
Kort. Koud. Afstandelijk.
Ze wilde niets meer met mij of met Fiom te maken hebben. Ze wilde uit alle bestanden worden verwijderd.

Een keiharde klap.

Zwart op wit

Dankzij mijn begeleider Amber kreeg ik alsnog inzage in het dossier.
Ze zat naast me toen ik het opende.
Ze erkende mijn boosheid. Mijn verdriet.
En ze zorgde ervoor dat ik eindelijk kreeg waar ik recht op had.

Samen lazen we elk document. Elke bladzijde.
Mijn leven, vastgelegd in kille zinnen.
Zwart op wit.

Ik las hoe ze na een half jaar zwangerschap bij Fiom terechtkwam.
Hoe ik via een keizersnede geboren werd.
Dat ze me niet heeft gezien.
Niet heeft vastgehouden.

Ik las dat haar vriendinnen haar keuze niet begrepen.
Dat ze zichzelf nog een kind vond.
Dat afstand volgens haar het beste was.

En toen las ik het advies:
Plaats het kind zo snel mogelijk in een adoptiegezin.
Bij jonge mensen.

Alsof ik een dossier was dat afgehandeld moest worden.
Een beslissing die haast boven alles ging.

Mijn adoptie ouders waren begin veertig.
Na tien jaar wachten.
Smachtend.
Liefdevol.

Die dossiers gaven geen rust.
Ze deden pijn.
Maar ze gaven context.

Ze lieten zien dat waarheid nooit zwart-wit is.
Dat keuzes ontstaan uit angst, uit jeugd, uit omstandigheden.
En dat liefde soms aan twee kanten tegelijk bestaat.

Verder zaten er wat papieren in van de kinderbescherming en wat standaarddocumentatie 
over afstand doen van een kind als afstandsmoeder.

En er stond geen informatie in over wie mijn biologische vader was…
Ik had juist gehoopt meer antwoorden in het dossier te vinden over hem.

Maar opnieuw bleef ik met veel vragen achter.

Ik weet nu ietsje meer, maar nog niet genoeg.
Voorlopig probeerde ik het los te laten…
Wat kon ik immers nog meer doen?

Ik zocht erkenning van lotgenoten

In 2011 nam ik deel aan een lotgenotengroep.
Dat hielp.

Ik leerde meer over wat adoptie met een mens kan doen.

Niet alleen

De verhalen van anderen gaven me geen kant-en-klare antwoorden.
Maar ze gaven iets veel waardenvollers: erkenning, herkenning, en de wetenschap dat mijn gevoelens er mogen zijn.
Misschien herken je het zelf: dat gevoel van alleen staan, niet helemaal begrepen worden.
Het is zwaar. Maar soms, door te luisteren en gehoord te worden, merk je dat je niet alleen bent.
Dat besef neem ik mee, elke dag weer.
En dat gevoel — gehoord, gezien, erkend — geeft kracht om verder te gaan, om mijn eigen pad te vinden, en om mijn verhaal te blijven delen.