Al jaren ben ik op zoek naar mijn roots. Als geadopteerd kind is er altijd een deel van mezelf geweest dat vragen heeft, vragen die niemand anders kan beantwoorden.

Ik melde me bij Spoorloos.

In 2012 hoopte ik dat zij me konden helpen bij de zoektocht naar mijn biologische vader.
Ik bracht in oktober 2012 documenten naar de KRO studio in Hilversum, maar ook daar liep ik vast. 
Jarenlang hoorde ik niets.
Kreeg in 2013 of 2014 twee keer een mailtje dat de zaak overging naar een andere collega. Maar dat was niet de informatie die ik wilde horen.

Op 2 februari 2015 had ik opnieuw contact met een medewerker van Spoorloos.
Alles voelde toen al zo moeilijk. Ze legde uit dat ze geen informatie van derden konden opzoeken, en dat alles over mijn biologische vader echt via mijn biologische moeder moest komen. Ze moesten haar adres achterhalen en proberen haar zover te krijgen dat ze iets over hem zou vertellen.
Ze vertelde dat er in 2014 al contact via Facebook was geweest, en daarna niet meer.
Veel informatie mochten ze niet delen, en liepen tegen wetten en regels aan..
Ze zei dat ze de aankomende maanden zouden afwachten en de post in de gaten zouden houden.

Ik was verbaasd en gefrustreerd dat ik nu pas iets hoorde. Hoezo kunnen jullie mij niet meer informatie geven? 
Ik was behoorlijk boos op de organisatie: waarom moest ik zo lang wachten, en waarvoor?
Uiteindelijk zei ik dat ik zelf wel actie zou ondernemen en kort daarop ben ik aan de slag gegaan.

Het omslagpunt 

Dat moment markeerde voor mij een omslagpunt.
Mijn laatste hoop was weggevallen.
Toen dacht ik: ik neem zelf de regie in handen. Punt.

Niet omdat ik geen grenzen heb,
maar omdat haar zwijgen zó zwaar woog voor mij
dat ik niet anders meer kon dan zelf gaan zoeken.

Waarom zou ik haar geheim nog respecteren,
terwijl zij mij jarenlang in onzekerheid hield?
Ze koos er bewust voor om mij niets te vertellen over mijn biologische vader.
Dat was haar keuze.
Dit werd de mijne.

Haar privacy stond toen niet langer bovenaan.
Het werd tijd dat ik óók egoïstisch werd en voor mezelf koos.
Ik was klaar met wachten.
Klaar met begrip tonen.
Klaar met hopen dat iemand anders het voor mij zou oplossen.

Ik ben een kind dat recht heeft op duidelijkheid.
En ik wil nu weten wie ik werkelijk ben —
niet ooit, niet misschien, maar nu.

Ik begon bij het begin.
Ik zocht oude pasfoto’s op die ik jaren geleden van mijn biologische moeder had gekregen,
toen ik nog brieven met haar schreef.

Ik verzamelde alles wat ik wist:
waar ze woonde, waar ze werkte, wie haar familie was.
Binnen twee uur had ik mijn verhaal op papier gezet.

Vervolgens plaatste ik de oproep op Facebook.

Voor het eerst voelde ik dat ik het heft in eigen handen had.
Dat ik mijn eigen stem liet horen.
Dat ik niet langer hoefde te wachten op anderen
die niet durfden, niet konden
of niet wílden helpen.

"Wie kan mij helpen?"

Ik zal inhoudelijk géén privacy gevoelige informatie delen.

Wie kent deze vrouw? Ze heet Mia B.
Ze is mijn biologische moeder. Waarschijnlijk nu woonachtig ergens in de provincie Zeeland.
Wie wil, kan en wil mij helpen?  Mia zou mij kunnen helpen naar de zoektocht naar mijn biologische vader.

Rond 1980 heeft ze gewerkt als ... haar collega's weten dat ze afstand heeft gedaan van mij. Misschien kan een oud collega mij helpen?
Bij de haar zus heeft Mia in 1978 ook tijdelijk gelogeerd. Daarna heeft ze nog in drie andere plaatsen gewoond.
Ik zou ook graag in contact willen komen met overige familie.

Mia komt uit een gezin met 5 kinderen, (3x broer, zus en 1 broertje) Omgeving daar en daar..
Mocht je mij verder kunnen helpen, stuur me dan een berichtje.
Alle kleine beetjes kunnen mij vast helpen in mijn zoektocht, althans hoop ik.
Want ik ben hier al jaren mee bezig.
Graag dit bericht delen om zo veel mogelijk mensen te bereiken. Alvast bedankt voor al jullie hulp ;)

De kracht van Facebook

Mijn oproep werd massaal gedeeld en ik werd overspoeld door reacties.

Er zaten veel behulpzame berichten tussen. Om open te zijn:
Ik kreeg reacties van oude collega’s, buren, vrienden, zelfs van voormalige geliefden van Mia.
Ook mensen die haar kenden uit het café waar ze had gewerkt of uit winkels waar ze vaste klant was.

Je kunt je voorstellen dat ik daardoor al snel haar telefoonnummer en adres had.

Daar heb ik uiteindelijk niets mee gedaan.
Ik heb getwijfeld of ik haar zou bellen. Echt getwijfeld.

Ze woonde niet in de buurt, maar ik weet zeker dat afstand niets had uitgemaakt als ik bij haar voor de deur had gestaan.

Ik weet dat ik het niet voor een ander mag invullen — en dat doe ik nu ook niet.

Er stonden veel lieve mensen voor mij klaar vanwege mijn Facebookbericht.
Mensen die mij niet eens persoonlijk kenden, maar die zichtbaar met mij en mijn situatie meeleefden.
Dat voelde ik. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor.

Tegelijkertijd kreeg ik ook haatdragende reacties.
Zelfs berichten waarvan ik dacht: dit zou van mijn biologische moeder kunnen zijn.

Ik wist niet wie ze werkelijk had gestuurd — en juist die onzekerheid voelde zwaar.
Totdat ik uiteindelijk duidelijkheid kreeg, liet ik mijn oproep online staan.

Het was een emotionele achtbaan:
Spanning,
Hoop,
Frustratie
en soms ook Wanhoop.

Maar voor het eerst voelde ik dat ik zelf de controle had over mijn eigen zoektocht.
Dat ik zelf mijn verhaal kon schrijven en mijn eigen stem kon laten horen.

Elke reactie, elk stukje informatie, voelde als een klein stapje dichter bij mezelf en bij de antwoorden die ik zo lang had gezocht.
En het gaf me de kracht om door te gaan, hoe moeilijk het ook was.

Hoogtepunt van mijn zoektocht

Op 6 februari 2015 werd mijn oproep van Facebook verwijderd.
Het bericht was ruim 6100 keer gedeeld.
Alsof mijn zoektocht opnieuw werd uitgewist.

Maar dit keer was het anders.
Ik had al de informatie waar ik jarenlang op had gewacht.

Nog diezelfde dag  viel alles op zijn plek.
Wat zo lang onbereikbaar leek, lag ineens binnen handbereik.

Binnen vier dagen wist ik de naam van mijn biologische vader.
Die woorden alleen al… on-wer-ke-lijk.
Jaren van vragen. Twijfels. Hoop. En ineens: een naam.

Door iemand die mijn oproep had gedeeld — of misschien was het weer iemand die het verder had verspreid —
kwam mijn bericht uiteindelijk terecht bij één persoon.

Eén persoon die bewust besloot mij in te lichten.

Een oude vriendin van mijn biologische moeder.

Onlangs schreven we elkaar nog, nadat ik haar had laten weten dat ik nog steeds ontzettend dankbaar ben voor haar hulp en dat ik het nooit meer zal vergeten!

“De keuze was bewust om je in te lichten. Het was niet zo moeilijk om te reageren op je oproep.
Elk kind heeft een basisrecht om te weten waar hij of zij ontstaan is.”

Die zin bleef hangen.
Misschien wel omdat ik er zó lang naar heb moeten zoeken. Daarom deel ik hem met jullie.

Een basisrecht.

Voor mij voelde het jarenlang als een zoektocht.
Voor iemand anders was het simpelweg: doen wat juist is.

Misschien herken ik daarom ook iets in die keuze.
Als ik iemand kan helpen, dan dóe ik dat. Zonder twijfel.

Wat ik nog steeds niet begrijp, is waarom Mia — mijn biologische moeder — het al die jaren niet met mij wilde delen.
Dat blijft een vraag die ergens in mij blijft bestaan...

Het volgende doel was helder:  Ik moest hem vinden.

Mijn oproep trok ook de aandacht van de media.. (radio, krant, magazine's)
Er verscheen een artikel in een krant. Ik deed dat met één reden: om andere Nederlandse geadopteerden te helpen in hun zoektocht.
Helaas werd niet mijn verhaal verteld, maar het verhaal dat de journalist wilde brengen.