Rekening houden met elkaar… en al die verwachtingen

Soms heb ik van die momenten waarop ik eens goed om me heen kijk en denk: waar zijn we eigenlijk mee bezig met z’n allen?

We leven in een maatschappij waarin het steeds meer lijkt te draaien om ik, ik, ik.

Mijn tijd.
Mijn mening.
Mijn werk.
Mijn agenda.
Mijn problemen.
Mijn wensen.

En ondertussen vergeten we soms dat er nog andere mensen om ons heen leven.

Begrijp me niet verkeerd: iedereen heeft zijn eigen leven. Iedereen heeft zijn eigen zorgen, werk, gezin, school, sport en privéomstandigheden.
En gelukkig maar, want we zijn allemaal verschillend. Ik vind ook echt dat iedereen daarin zijn eigen keuzes moet kunnen maken.

Maar rekening houden met elkaar… dat vind ik toch wel iets anders.

Een beetje vriendelijkheid

Ik woon toevallig in een klein dorp en daar gebeurt het nog regelmatig dat mensen elkaar op straat gewoon goedemorgen zeggen.

Een klein gebaar.

Maar ik vind het eigenlijk wel mooi.

Je kent elkaar misschien helemaal niet, maar je ziet elkaar lopen en zegt gewoon even: “Goedemorgen.”

Dat kan in een stad natuurlijk ook. Het hoeft helemaal niet afhankelijk te zijn van waar je woont.

Een glimlach. Een groet. Even iemand helpen. Iemand voor laten gaan. Even wachten.

Het kost allemaal nauwelijks moeite.

En toch lijkt het soms alsof mensen daar steeds minder tijd voor hebben.

Vooral op de weg merk ik het

Als ik met mijn honden aan het wandelen ben en er komt een auto met 60 kilometer per uur langs me heen scheuren terwijl we gewoon in een 30-kilometerzone zitten, kan ik daar echt geïrriteerd van raken.

Niet alleen omdat het gevaarlijk is.

Maar vooral omdat ik denk: waarom houd je niet gewoon rekening met je omgeving?

Je hebt haast. Prima.

Maar waarom moet een ander daar last van hebben?

Hetzelfde geldt voor allerlei andere situaties. Mensen die voordringen. Mensen die geen rekening houden met anderen.
Mensen die alleen maar bezig zijn met wat voor hén handig is.

En ja, natuurlijk heeft iedereen zijn eigen ergernissen.

De één ergert zich aan de buurman, de ander aan het verkeer, een derde aan collega's of aan mensen in de supermarkt.

Maar het onderliggende probleem blijft voor mij hetzelfde:

We lijken soms vergeten te zijn dat we niet alleen op de wereld zijn.

Aardig in je gezicht betekent niet altijd aardig achter je rug

En dan is er nog iets.

Je kunt iemand recht in het gezicht aankijken en denken: wat een aardige persoon.

Maar je weet nooit helemaal wat er achter iemand schuilgaat.

Iemand kan vriendelijk tegen je doen en tegelijkertijd jaloers zijn, je iets misgunnen of achter je rug om iets anders zeggen.

Daarom denk ik ook dat je eigenlijk nooit iemand voor honderd procent kunt vertrouwen.

Dat klinkt misschien negatief, maar zo bedoel ik het niet eens.

Ik heb zelf liever een klein groepje mensen om me heen waarvan ik weet dat ze er écht voor me zijn, dan een hele grote kring waarvan ik me bij iedereen moet afvragen waar ik precies aan toe ben.

Vertrouwen moet je wat mij betreft verdienen.

Iedereen heeft zijn eigen manier

Tegelijkertijd weet ik ook dat ik niet moet denken dat mijn manier automatisch de juiste manier is.

Iedereen gaat anders om met werk, school, sport, gezin en privéomstandigheden.

De één doet alles rustig aan.

De ander is altijd gehaast.

De één heeft behoefte aan structuur.

De ander leeft liever van dag tot dag.

En dat mag.

Ik hoef een ander niet te vertellen hoe hij of zij zijn leven moet leiden. Daar laat ik mensen ook vrij in.

Maar soms denk ik wel:

Tjonge… doe toch eens rustig. Waarom pak je het niet zo of zo aan?

En dan begint het schooljaar weer…

Nu de scholen weer zijn begonnen, merk ik het misschien nog wel sterker.

Ineens liggen er weer allerlei verwachtingen.

Van school.

Van de sportclub.

Van je kind.

Van andere ouders.

Van jezelf.

En voor je het weet staat je agenda alweer vol.

Dan krijg je bijvoorbeeld een uitnodiging voor een informatieavond over de groep van je kind.

Er staat dan netjes: “U bent tot niets verplicht, maar we zouden het op prijs stellen als één of beide ouders aanwezig zijn.”

Formeel ben je dus niet verplicht.

Maar ondertussen voel je natuurlijk precies wat ermee bedoeld wordt.

We verwachten eigenlijk wel dat je komt.

En dat is precies wat ik bedoel met verwachtingen.

Het zit overal.

Niet alleen op school.

Op je werk.

Bij verenigingen.

Binnen families.

Onder vrienden.

In de maatschappij.

Overal lijken verwachtingen te ontstaan over wat je zou moeten doen, hoe je je zou moeten gedragen en hoeveel tijd je ergens aan zou moeten besteden.

En eerlijk gezegd ben ik daar soms gewoon een beetje klaar mee.

Kunnen we elkaar niet wat meer ruimte geven?

Misschien hoeven we niet minder betrokken te zijn.

Misschien hoeven we ook niet minder voor elkaar te doen.

Maar misschien kunnen we elkaar gewoon wat meer ruimte geven.

Niet overal iets van vinden.

Niet overal iets van verwachten.

Niet altijd denken dat onze manier de enige juiste is.

En vooral: eens wat vaker bedenken dat iemand anders misschien een reden heeft waarom hij iets anders doet dan jij.

Want rekening houden met elkaar betekent voor mij niet dat je jezelf altijd moet wegcijferen.

Het betekent ook niet dat je altijd maar aardig moet vinden wat een ander doet.

Het betekent simpelweg dat je beseft:

Er zijn meer mensen op deze wereld dan alleen jij.

Dus misschien moeten we allemaal af en toe eens wat minder haast maken.

Wat minder verwachten.

Wat minder oordelen.

Wat vaker groeten.

Wat vaker helpen.

Wat vaker een beetje geduld hebben.

En misschien vooral wat vaker denken:

“Hoe zou ik het vinden als iemand dit bij mij zou doen?”

Want uiteindelijk begint rekening houden met elkaar niet bij de ander.

Het begint bij jezelf ❤️