Sinds ik een klein meisje was, heeft geschiedenis mij nooit meer losgelaten. Waar anderen misschien speelden of droomden over de toekomst, vroeg ik me juist af wat er vroeger op diezelfde plekken had afgespeeld. Ik kon me eindeloos verwonderen over de verhalen die verborgen lagen onder stenen, achter oude muren of in vergeten straatjes.

Vaak zat ik in de bibliotheek, omringd door boeken die voor mij als een soort schatkisten voelden. Elke bladzijde bracht me dichter bij een ander tijdperk, een andere wereld. Of het nu ging om een stad, een kasteel of een onbekende streek—ik wilde alles weten, alles begrijpen.

Ook tijdens vakanties met mijn ouders werd die nieuwsgierigheid alleen maar sterker. Waar we ook kwamen, oude kastelen en historische stadjes trokken me als vanzelf aan. Ik kon minutenlang stilstaan bij ruïnes, poorten en torens, terwijl ik me probeerde voor te stellen hoe het leven daar ooit geweest moest zijn.

Archeologische vondsten maakten die verwondering nog groter.
Het idee dat een voorwerp eeuwenlang onder de grond had gelegen, verborgen voor de wereld, om dan ineens weer zichtbaar te worden…
dat voelde bijna magisch. Artikelen daarover kon ik blijven lezen, alsof elk detail een nieuw stukje van een groot, oud raadsel onthulde.

Het verleden is voor mij nooit zomaar geschiedenis geweest. Het is een wereld vol verhalen, sporen en geheimen—en het ontrafelen daarvan blijft tot op de dag van vandaag één van mijn grootste passies.